غزل شمارهٔ ۳۱۲

هوش مصنوعی: تو به حدی ناز می‌کنی که از همه مرزها فراتر می‌روی و قلب من را به شدت می‌آزاری و به درد می‌آوری.

هوش مصنوعی: هرچه من از نافرمانی و سرکشی خود کم می‌کنم، تو به همان نسبت در قدرت و تسلط خود افزوده می‌کنی.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و دلربایی محبوب خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی در زمان دوری و جدایی، جذابیت و زیبایی او به قدری است که به نوعی بر شرایط غم‌انگیز زندگی غلبه می‌کند و با وجود مشکلات و سختی‌هایی که دنیا به او تحمیل می‌کند، باز هم چهره محبوبش در ذهن او باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: وقتی به یک نوع ظلم و بی‌رحمی عادت کنیم، تازه آن موقع است که تغییرات و سختی‌های دیگری هم به سراغ ما می‌آید.

هوش مصنوعی: این تنها دست بازی توست که به خوبی می‌تواند خار را از پاهایت خارج کند.

هوش مصنوعی: هر زمانی که من به کسی می‌گویم کار خوبی انجام می‌دهم، او هم باید با من به خوبی صحبت کند.

هوش مصنوعی: در محاسبات انوری هرگز چنین چیزی از تو سر نمی‌زند که اکنون انجام می‌دهی.