غزل شمارهٔ ۳۱۰

هوش مصنوعی: ای جان من، تا کی می‌خواهی با من بدی کنی و از رفاقت و پیمانی که با هم داریم، فاصله بگیری؟

هوش مصنوعی: اگر غیر از ظلم و ستم چیزی نداری و همیشه به من آسیب می‌زنی، پس تا کی می‌خواهی به من بی‌توجهی کنی و مرا از محبت و وفا محروم کنی؟

هوش مصنوعی: در بازی عشق تو، هر دو جهان را باختم. چون همه‌چیز را از دست دادم، تا کی قرار است تو به من نیرنگ بزنی؟

هوش مصنوعی: وقتی که کلاه شرافت و مقام را یکباره از سرم کنار گذاشتم، خویش را در آستین صبر به تن کردم و دیگر نمی‌دانم تا کی باید این وضعیت را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: از وفای انوری که به او پشت کرده‌ای، شرم داشته باش، زیرا اینکه اینطور به روی او جفا می‌کنی، تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟