غزل شمارهٔ ۲۹۴

هوش مصنوعی: باید گفت که حقیقت را فراموش کرده‌ام و به دروغ‌های دلنشین تو می‌پردازم، زیرا جان و زندگی‌ام به وجود تو وابسته است.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو به قدری جذاب است که هر کسی نمی تواند تحمل کند، با این حال تو به راحتی و چابکی خاصی که داری، همه را تحت تأثیر قرار می‌دهی.

هوش مصنوعی: با چهره‌ی تو در اندیشه‌ام که ای خدا، به خاطر رحمتت این تصویر را آفریده‌ای.

هوش مصنوعی: در عشق تو، حتی اگر به گردن آسمان هم بروم و خود را برتر از همه تصور کنم، این کار را نمی‌کنم، زیرا به قدرت و جباریت تو اعتقاد دارم.

هوش مصنوعی: اگر سر به آسمان ببرم، اشکالی ندارد، اما زمانی که سر به کسی چون من فرو می‌آوری، این کار ناپسند است.

هوش مصنوعی: وقتی که عاشق تو شدم، حالتی از خودم را از دست دادم و در این حال، هیچ چیز برایم مهم نیست و فقط از خودم دور شدم.

هوش مصنوعی: ای محبوب، مرا به بهای غم‌های تو نفروش، زیرا که من، با تمام جانم این دردهای تو را خریده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر تو هرگاه که زندگی‌ام به خطر بیفتد، هرگز نمی‌گذارم که بی‌دلیل مرا رها کنی.

هوش مصنوعی: اگر برگردم، دیگر آن شخص خوب و شریف نخواهم بود، بلکه از تو فقط ملامت و خفت نصیبم خواهد شد.