غزل شمارهٔ ۲۹

هوش مصنوعی: انتظار برای رسیدن به تو کار دشواری است، زیرا حقیقتاً امید به آن اتصال، همیشه در افت و خیز خواهد بود و هیچگاه یکسره به اوج نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: هرچند که طمع به تو دندان دارد و همیشه به دنبال خواسته‌ات است، اما در نهایت درخواست‌ها و آرزوهایمان طولانی‌تر از آن هستند که به راحتی به آن‌ها برسیم.

هوش مصنوعی: راه عشق تو مرا به بیرون راند و نمی‌دانم که در این دو جهان، چه گرفتار شده‌ام. انگار در وضعیت عجیبی قرار دارم.

هوش مصنوعی: چشمانت با زیبایی و فریبایی خود دل‌ها را می‌دزدند و جان‌ها را به درد می‌آورند، پس به لبانت بگو که تو نیز با این قدرت، در نهایت به تازگی و شگفتی ادامه می‌دهی.

هوش مصنوعی: در این دنیای پر از غم و اندوه، بسیاری از شادی‌ها و مراسم‌های عروسی که باید جشن گرفته شوند، به خاطر تو به تاخیر افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: نگو که این جشن و شادی و عروسی در حالتی شاداب و خوشحال است، زیرا در باطن، همه چیز در حال عبادت و دینداری است.

هوش مصنوعی: داستان سلامتی و خوشبختی به طور ناگهانی و به شدت مخفی شد، گویی که در حال آزمایش و امتحان است.

هوش مصنوعی: ای انوری، نیاز و درخواست تو زیاد است، اما بدان که معشوق از تمام دو جهان بی‌نیاز است و نیازی به ارائه و تقاضا ندارد.