غزل شمارهٔ ۲۴۴

هوش مصنوعی: ای معشوقه‌ی زیبا، دل من را نبر و نگذار خوشبختی‌ام را از من بگیری. جانم را شاد نکن و نگذار دیوانه‌ام کنی.

هوش مصنوعی: لطفاً صورت زیبا و دلکش خود را از من دور نگه‌دار و رازهای نهانم را فاش نکن.

هوش مصنوعی: زیبایی تو به وضوح مشخص است، پس برای این نعمت شکرگزار باش و آن را با رفتار نامناسب نکن.

هوش مصنوعی: در دل کبر و ظلمت، هر لحظه با کسی مانند من که شوق و دیوانگی دارد، همراهی نکن.

هوش مصنوعی: اگر امروز جانم را می‌خواهی، من تنها یک بوسه به تو می‌دهم؛ وعده فردا را فراموش کن.