غزل شمارهٔ ۱۸۲

به دو چشم تو که تا زنده‌ام

تو خداوندی و من بنده‌ام

سر زلف تو گواه من است

که من از بهر رخت زنده‌ام

به رخ خویش ننازی چنان

که من از عشق تو نازنده‌ام

چه زنم خنده که در عشق تو

ز دو صد گریه بود خنده‌ام

وزن: فعلاتن فعلاتن فعل

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

به دو چشم تو که تا زنده‌ام

تو خداوندی و من بنده‌ام

هوش مصنوعی: چشم‌های تو برای من مانند خدایی هستند که تا زمانی که زنده‌ام، من بنده‌ای در برابر آنها هستم.