غزل شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: از شدت مشکلات و غم‌هایی که در دل دارم، به جایی رسیده‌ام که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم و احساس می‌کنم از این وضعیت سخت خسته‌ام.

هوش مصنوعی: در آن دریا غرق شده‌ام، چون فقط غم را می‌بینم و به جز آن نمی‌توانم ساحل خود را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: در مسیر رسیدن به محبوبم حرکت می‌کنم، اما در این راه تنها دوری و جدایی را می‌بینم و خانه‌ام را نمی‌یابم.

هوش مصنوعی: نباید هیچ آرامشی به دل من بیفتد، اگر در زندگی‌ام تنها رنج ببینم.

هوش مصنوعی: اگر کسی قاتل خودش باشد، من هرگز آن فرد نیستم که نخستین بار خود را بکشم.