غزل شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: دوست من این بار به من کمک می‌کند و مقداری از بار مشکلاتم را بر دوش می‌گذارد و به من آرامش می‌بخشد.

هوش مصنوعی: خواب طولانی من ادامه دارد، مگر اینکه چرخ (سرنوشت) به جز زهر (مشکلات) چیزی دیگری به من ندهد.

هوش مصنوعی: زندگی من مانند باغی است که در آن گل‌ها نمی‌شکفد و فقط خاری به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: بخت و شانس همیشه به ما کمک نمی‌کنند، و این فقط بهانه‌ای است که می‌آوریم. در واقع، عشق و یاری واقعی از طرف محبوب است که در زندگی‌مان نقش دارد.

هوش مصنوعی: من از زمانه بسیار ناراحتم، زیرا جز غم و اندوه، چیزی از آن به یادگار نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: اگرچه در زندگی چیزهای زیادی وجود دارد، اما در حال حاضر غم من بر همه چیز سایه افکنده و کسی نیست که به من تسلی بدهد.

هوش مصنوعی: این‌که تا وقتی دل را با گریه شاد نکنم، اشک به طور غیرمنتظره‌ای نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: دل خود را از دست روزگار رها کن، چرا که حتی لحظه‌ای هم روزگار به تو آرامش نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ساکنان زمین، به آسمان پیام نمی‌دهد و از آن حفاظت نمی‌کند.