غزل شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: رخسار زیبای تو تنها خدای قادر می‌داند؛ اگر در این دنیا کسی به پای تو برسد.

هوش مصنوعی: ماه که نماد زیبایی و روشنایی است، بر پایه خوبی و نیکی تو هیچ نقطه‌ای از عقل و اندیشه قرار نمی‌گیرد. این جمله به نوعی به عظمت و بی‌همتایی خوبی تو اشاره دارد که حتی زیبایی‌های بزرگ هم به آن توجه نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو آستینش را بالا بزند، می‌تواند شعلهٔ آفتاب را خاموش کند.

هوش مصنوعی: در دنیا هیچ چیزی نمی‌تواند به اندازه عشق تو اهمیت داشته باشد، حتی اگر آب به جهان سرازیر شود.

هوش مصنوعی: به کسی که دوستش داشتم گفتم جانم را با یک بوسه بگیر، اما او پاسخ داد که اگر دشمن من هم بوسه‌ای بگیرد، ناراحت می‌شود.

هوش مصنوعی: مدیونی که جانت را در اختیار کسی قرار می‌دهی و فقط یک بوسه می‌زنی؛ بدان که این رفتار تو ماندگاری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: دل من به شرایطش آگاه است، اما تاب و توان تحمل این حال را ندارد.

هوش مصنوعی: با یاد تو می‌گویم که هرگز قلبم را تسلیم نمی‌کنم تا صدای دلنشین تو در آن بنشیند.

هوش مصنوعی: در دنیا کیست که بدون هیچ آسیبی و شکست، همیشه باقی بماند؟