غزل شمارهٔ ۱۰۸

هوش مصنوعی: با زیبایی چهره‌ات، دنیا هیچ است و باقی نمی‌ماند. با موهای افسون‌گر و جذاب تو، هیچ اعتقادی پایدار نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: در سرزمین دل‌ها، عشق تو سلطانی است و هیچ‌کس جز عاشق تو قدرتی در کنترل ندارد.

هوش مصنوعی: از این طریق که حالا عشق تو باعث غم و اندوه من شده است، چه کسی است که در عشق تو سردرگم نماند؟

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که در وجودم دارم، به قدری عمیق است که نمی‌توانم آن را پنهان کنم؛ هرچند تلاش می‌کنم، اما این حس همیشه بروز می‌کند.