قصیدهٔ دوم در مدح سلطان یعقوب
اهلی شیرازی
»
دیوان اشعار
»
قصاید مصنوع
»
قصیدهٔ دوم در مدح سلطان یعقوب
بخش ۱ - قصیده دوم (در مدح سلطان یعقوب) : حمد بیحد و سپاس بیقیاس مر حضرت عزت را جلت نعمایه و عظمت کبریایه:
بخش ۲ - قصیده مصنوع ثانی در مدح سلطان یعقوب : هوای جنت کویت نسیم عنبر بار
بخش ۳ - دایره : اگر چه شوخ من از دیدن منت رنجست
بخش ۴ - دایره مجتلبه : ربودی از ازل این گوی لطف و حق دادت
بخش ۵ - دایره متفقه : به تخت عرش ترا چون مقام شد از بخت
بخش ۶ - دایره مشتبهه : از آن نبود کسی چون تو در جهان هرگز
بخش ۷ - دایره موتلفه : مگو فلک چو تو خود آورد بصد دوران
بخش ۸ - دایره مختلفه : یقین که کس نگرفته چو تو جهان از عدل
بخش ۹ - دایره منتزعه : نه رهروان بره از پاس عدلت آزرده
بخش ۱۰ - دایره تدویر : ایا شهی که بجان اهلیت گهر افشاند
بخش ۱۱ - از ابیات مصنوعه این غزل بیرون میآید : ای حسن تو آفت درونها
بخش ۱۲ - این قطعه از حشو مصارع اول قصیده مستخرج می شود و از الف خالیست : سرور دهر بحر جود و کرم