رباعی شمارهٔ ۵۵۹

هوش مصنوعی: من به خاطر بی‌وفایی روزگار، دلم مانند آینه‌ی شکسته و پریشان است و از چرخش این آسمانِ بی‌رحم، بسیار رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: چشمان او مانند جامی است که همیشه پر از اشک است و دلش چون پیاله‌ای است که از آن خون می‌ریزد.