رباعی شمارهٔ ۳۲۶

گفتم چشمانم! او گفت: بگذار به راه نگاه کند (تلمیح به کنایهٔ معروف چشم به راه بودن، و انتظار کسی را کشیدن). گفتم جگرم! او گفت: باید آن را پر از آه (غم و ناراحتی) کنی.

گفتم که قلبم! او سوال کرد: در قلبت چه چیزی داری؟ گفتم: تنها غم تو را در قلبم دارم. او گفت: این احساس را در قلبت نگاه‌دار.