رباعی شمارهٔ ۲۷۷

هوش مصنوعی: از ناله‌ای که شب گذشته در بستر غم و اندوه داشتم، تمام غم‌های جهان را فراموش کرده بودم.

هوش مصنوعی: دوستانم همه از رنج‌های من مطلع شدند، اما تنها کسی که به من کمک کرد، کسی بود که با صدای او آرامش یافتم.