رباعی شمارهٔ ۲۳۰

هوش مصنوعی: این زندگی همچون ابرهای بهاری است که زودگذر و ناپایدارند، و این چشمان من همچون سیل‌های کوهستانی است که پر از اشک و حسرت هستند.

هوش مصنوعی: ای دوست، طوری زندگی کن که بعد از رفتنت، کسانی که بر جای می‌مانی، حسرت تو را بخورند و به یاد تو باشند.