رباعی شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: شب که فرا رسید، دوباره به یاد دوست غمگین شدم و بر سر اندوهی نشستم که چشمانم را به گریه درآورد.

هوش مصنوعی: هر مژه‌ام را مثل سیخی می‌بینی که بر روی آن تکه‌ای از دل شکسته‌ام قرار دارد.