بخش ۴۸ - ابن الکر نبی ابوجعفر

خواجه عبدالله انصاری » طبقات الصوفیه - امالی پیر هرات » بخش ۴۸ - ابن الکر نبی ابوجعفر

من اقران الجنید و یقال کان استاذه، مات قبله و کان من اجلة مشایخ بغداد قال الخلدی ٭ جلس الجنید عند راس ابی جعفر الکر نبی عند وفاته، فرفع الجنید رأسه الی السمأ فقال له ابوجعفر: بعد فطاطأ راسه الی الارض. فقال ابوجعفر: بعد معناه: ان الحق اقرب الی العبد، من ان یشار الیه فی جهة

بخش ۴۷ - مسئلة فی التوحید: شیخ الاسلام گفت: قدس اللّه روحه: کی جنید گفت: سی سالست، که بر توحید چیزی نگفته‌ام، حواشی آن می‌گویم شیخ الاسلام گفت: دو تن دو سخن گفته‌اند: یکی جنید که گفت: که علمست که سی سالست که بساط آن بر نرشته‌ان، و مردمان از حواشی آن می‌گویند یعنی علم توحید. من هیچ ندانم که وی چه می‌گوید؟ که علم توحید را در هیچ بهرهٔ نیست. ددیگر بوبکر کتانی٭ می‌گوید که علم تصوف کمینه آنست، که تو در نیابی، این نیکو گفته‌اند بخش ۴۹ - بوالعباس سریج: امام وقت خود ویرا شافعی کهین می‌گفتند! از بزرگی روزی بر کران مجلس جنید بر گذشت بنوشید و برفت کسی ویرا گفت: که چون دیدی جنید را؟ گفت: رموز قوم لا اعرفها، غیر ان لهذا الشیخ صولة لیست بصولة المبطلین.

اطلاعات

منبع اولیه: کتابخانهٔ تصوف

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: جنید یکی از شخصیت‌های مهم و بافرهنگ در بغداد بوده است و او به عنوان شاگرد یکی از بزرگترین اساتید خود شناخته می‌شود. در لحظات پایانی زندگی ابوجعفر الکر نبی، جنید در کنار او نشسته و به آسمان نگاه می‌کند. ابوجعفر به او می‌گوید که این نگاه به معنای نزدیک بودن حقیقت به انسان است و انسان نباید به دنبال اشاره‌ای به سمت آن باشد.