مناجات شمارهٔ ۴۰

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۴۰

الهی این همه نوازش از تو بهرهٔ ما ست که در هر نفس چندین سوز و نور غایت تو پیداست چون تو مولایی کراست ؟ و چون تو دوست کجاست ؟

مناجات شمارهٔ ۳۹: الهی پسندیدگان ترا بتو جستند و به تو پیوستند، نا پسندیدگان تو را بخود جستند و بگسستند نه او که پیوست بشکر رسید، نه او که گسست بعذر رسید.مناجات شمارهٔ ۴۱: الهی خود کردم و خود خریدم، آتش بر خود، خود افروزانیدم، از دوستی آواز دادم دل و جان را فراناز دادم، اکنون که در غرقابم دستم گیر که گرم افتادم.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: الهی، تمام محبت‌ها و لطف‌هایی که از تو نصیب ما می‌شود، در هر نفسی که می‌کشیم، نشانه‌ای از عشق و روشنی تو وجود دارد. تویی که مولای ما هستی، و تویی که دوست ماست.