مناجات شمارهٔ ۲۴۴

هوش مصنوعی: گاهی که به خودم نگاه می‌کنم، احساس درد و نیاز عمیقی در درونم می‌بینم و گاهی که به او نظر می‌کنم، تمام راز و زیبایی را حس می‌کنم. زمانی که به خودم می‌نگرم، این را می‌گویم:

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک و دل سوزانم به شدت آتش می‌زند، دستهایم به هوا رفته و سرم پر از خاک است.

هوش مصنوعی: چه کار کند عرش (آسمان) وقتی که او بر من سایه نیفکند، زیرا من به حکم و قضاوت تو به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: به عطر و بوی جانم از لب تو سخن می‌گویم و مانند درختی که از دل می‌رود، برای تحمل سختی‌های تو رشد می‌کنم.