مناجات شمارهٔ ۲۱۷

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۱۷

الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر تاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم. خداوندا فریاد رس که از نا کسی خود بفریادم.

مناجات شمارهٔ ۲۱۶: الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زیانم، چون منی چون بود چنانم، و از نگریستن در تاریکی بفغانم که بر هیچ چیز هست ما ندانند چشم بر روزی دارم که تو بمانی و من نمانم پس چون من کیست که آنروز به بینم پس ور به بینم فدایی آنم.مناجات شمارهٔ ۲۱۸: الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم، دریغا که عُمر عزیز بسر آمد و روزگار بگُذشت.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خدایا، من مانند یتیمی بی‌پدر در حال گریه‌ام و در دست دشمنان بدبخت شده‌ام. از گناهانم خسته‌ام و به خاطر آنچه که مرتکب شدم، درمانده‌ام. عمرم تباه شده و روزگارم خالی از هر چیز است. من چنین کسی هستم. ای خدا، به فریادم برس که از بی‌کسی، خود به فریادم می‌رسم.