مناجات شمارهٔ ۲۱۱

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۱۱

الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست که او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرد است، ای جوان اگر زهرهٔ این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار اگر به عافیت به ناز دار سخن کوتاه کن.

مناجات شمارهٔ ۲۱۰: الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز داری زیبا صنع و شیرین گفتاری دانای راز ها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری، درمانده را دستگیر وبیچاره را دستیاری.مناجات شمارهٔ ۲۱۲: الهی آن کرده را بر سر کوی بلا آوردی و بلا و مُصیبتها را بایشان نمودی، این یک گروه هزار قسم شدند همه روی از بلا برگردانیدند مگر یک گروه اندک که روی گردان نشدند و عاشق وار سر به کوی بلا نهادند و از بلا نیندیشیدند و گفتند ما را همان دولت بس که تحمل اندوه تو گشتیم و غم بلای تو خوردیم و یک یک بزبان حال می گفتند :

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: گفتن ناله‌های من به خاطر ترس از زوال عشق است، زیرا کسی که از زخم عشق می‌نالد، در واقع از محبت دور است. ای جوان، اگر قدرت انجام این کار را داری، آماده باش و به استقبال سختی‌ها برو و در این مسیر دوستی را گواه بگیر. اگر می‌خواهی در آرامش و آسایش زندگی کنی، بهتر است صحبت‌هایت را کوتاه کنی.