مناجات شمارهٔ ۱۷۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۷۹

الهی این چه بد تر روزی است ترسم که مرا از تو جُز حسرت نه روزی است، خداوندا از بخت خود چون بپرهیزم و از بودنی کُجا گریزم ؟ و ناچاره را چه آمیزم ؟ و در هامون کجا گریزم

مناجات شمارهٔ ۱۷۸: الهی از وجود تو هر مفلسی را نصیبی از کَرَم تو هر دردمندی را طبیبی است از سعت رحمت تتو هر کسی را بهره ای و از بسیاری بخشش تو هر نیازمندی را قطره ایست بر سر هر مومن از تو تاجی است و در دل هر محب از تو سراجی است و هر منتظری را آخر روز دیداریست مناجات شمارهٔ ۱۸۰: الهی کریما دل من کان حسرت است و تن من مایهٔ درد و غم نیارم گفت که اینهمه چرا بهمره من نه دست رسد مرا چاره من.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پروردگارا، این چه روزهای بدی است که می‌گذرد! می‌ترسم که جز حسرت چیزی نصیبم نشود. خدایا، چگونه می‌توانم از سرنوشتم فرار کنم و از این وضعیت ناخوشایند به کجا بروم؟ چه باید بکنم در این ناچاری و در این بی‌چارگی؟ و اگر بخواهم از این بیابان بگریزم، به کجا می‌توانم بروم؟